پدرم راننده خوبی بود. از آن راننده‌هایی که سی سال پشت فرمان نشستند و یک تصادف هم نداشتند. وقتی ده‌ساله بودم، مرا روی زانویش می‌نشاند و می‌گفت: «فرمان رو محکم بگیر. جاده شوخی نداره»

آن روزها فکر می‌کردم رانندگی یعنی همین: محکم گرفتن. یعنی تو باید کنترل کامل داشته باشی. یعنی اگر رها کنی، همه‌چیز از دست می‌رود.

سیزده سال بعد، خودم پشت فرمان نشستم. پدرم کنارم نشست و همان حرف را تکرار کرد. اما این بار، یک جمله دیگر هم اضافه کرد: «راننده خوب، راننده‌ای نیست که همیشه برونه. راننده خوب، راننده‌ای است که بدونه کِی نرونه»

آن جمله، سال‌ها در گوشم ماند. اما معنی‌اش را دیر فهمیدم. تا شب‌هایی که خسته از سر کار برمی‌گشتم و چشمانم سنگین می‌شد. تا سفرهایی که برگشتنی، بدنم دیگر همکاری نمی‌کرد. تا لحظه‌هایی که می‌دانستم نباید برانم، اما می‌راندم. چون هنوز فکر می‌کردم رها کردن فرمان، ضعف است

رها کردن فرمان، ضعف نیست
ضعف این است که بدانی توان نداری، و باز هم پافشاری کنی.
ضعف این است که به خودت دروغ بگویی که «فقط ده دقیقه دیگه»

پدرم سی سال رانندگی کرد. اما هیچ‌وقت به من یاد نداد که چطور بگویم «من نمی‌توانم». آن را خودم باید یاد می‌گرفتم. و یاد گرفتم سخت، دیر، اما یاد گرفتم.

حالا، وقتی کسی پشت فرمان ماشین من می‌نشیند و من در صندلی شاگرد می‌نشینم، یاد آن جمله پدرم می‌افتم: «راننده خوب، راننده‌ای است که بدونه کِی نرونه»

من دارم یاد می‌گیرم که گاهی، قوی‌ترین کار، رها کردن فرمان است.

من از آن آدم‌هایی بودم که همیشه می‌گفتند: «خودم می‌رانم»

اگر خسته بودم، می‌گفتم: «فقط یه کم چشم‌هام رو می‌بندم، بعد ادامه می‌دم»
اگر شب بود، می‌گفتم: «جاده رو حفظ‌ام»
اگر باران بود، می‌گفتم: «آهسته‌تر می‌رانم»

و یک بار، بعد از یک سفر طولانی، وقتی از بزرگراه وارد شهر شدم، در یک تقاطع، چراغ قرمز را ندیدم. فقط یک ثانیه. یک ثانیه کافی بود تا بفهمم چقدر به فاجعه نزدیک شده بودم.

آن شب، تا صبح بیدار ماندم. نه از ترس، از شرم. به این فکر کردم که چقدر راحت می‌توانستم جان خودم و یک خانواده دیگر را بگیرم. فقط به خاطر یک ثانیه

از آن شب، یک سؤال ساده ذهنم را رها نکرد:

چرا ما یاد گرفته‌ایم که «رانندگی نکردن» را ضعف بدانیم؟

مرد که باشی، باید بگیری. زن که باشی، باید ثابت کنی می‌توانی. هر دو، در یک دام افتاده‌ایم: دام «من باید خودم برانم.»

اما حقیقت این است که رانندگی نکردن، شکست نیست. یک انتخاب است. یک انتخاب هوشمندانه. یک انتخاب برای وقتی که بدنت دیگر همکاری نمی‌کند، وقتی ذهنت خسته است، وقتی نمی‌خواهی ریسک کنی.

«دَش» از همان شب شکل گرفت. نه به خاطر یک ایده تجاری، به خاطر یک آینه. آینه‌ای که به من نشان داد، گاهی قوی‌ترین کار، این است که پشت فرمان ننشینی. و بگذاری کسی که توان دارد، رانندگی کند